Czy należy łączyć leczenie dietetyczne z regularnym wysiłkiem fizycznym?

physiotherapy-595529_960_720

Odchudzanie wiąże się niewątpliwie z generalną zmianą trybu życia i stosunku do życia. Z „gnuśnego” – pasywnego do aktywnego. Z całkowitej rezygnacji do postanowienia: ,,nie dam się”. Z „nic mi już nie pomoże” do decyzji: ,,na dobre rzeczy nigdy nie jest za późno”. W ramach tych zmian, które wymagają ogólnej mobilizacji woli jest zawsze miejsce na wysiłek fizyczny w postaci regularnych ćwiczeń i na zwiększenie ogólnej ruchliwości pod hasłem: „jak najmniej zajęć w pozycji siedzącej”, „każdy pretekst jest dobry, żeby się poruszać”.

Rozpoczynając program ćwiczeń, należy zadbać o wykluczenie możliwie wszystkich negatywnych aspektów systematycznych ćwiczeń fizycznych. Do najważniejszych z nich należą: nuda. jednostajność ćwiczeń, bóle mięśniowe, uczucie wstydu związane z powodu „wystawienia na widok publiczny zniekształconej sylwetki, wyrzuty sumienia spowodowane obawą, że chodząc na treningi „marnuje” się czas przeznaczony dla rodziny itd.

Z uwagi na powyższe uwarunkowania, ćwiczenia dla ludzi z nadwagą winny być względnie umiarkowane, nie nazbyt intensywne, powinny odbywać się w specjalnych grupach, obejmując elementy zabawy np. taniec. Dobrze jest gdy udział w ćwiczeniach fizycznych jest zaakceptowany przez całą rodzinę, która wspiera moralnie, zachęca i dodaje odwagi. Co jakiś czas wskazane są okresowe testy kondycyjne, kontrola wagi, wymiarów ciała itd.

Uczestnicy grupy winni mieć specjalne karty lub zeszyty do zapisywania postępów w ćwiczeniach, zręczności, koordynacji ruchów, siły, wydolności fizycznej itd. Niezwykle ważna jest osobowość prowadzącego ćwiczenia fizyczne: jego zapał, entuzjazm, chęci muszą udzielać się wszystkim, motywując do udziału i kontynuacji programu. Znaczenie motywujące mają przyznawane nagrody, dyplomy, zaświadczenia o ukończeniu treningu, wspólne zebrania całej grupy, dyskusje i spotkania z pozostałymi członkami rodziny itd. Kierownik grupy prowadzący program musi być dobrym psychologiem, umiejącym wyeliminować wymówki typu: ,jestem dzisiaj zmęczona”, „dzisiaj niestety nie mam czasu”, „mnie i tak nic nie pomoże” – utwierdzającym natomiast przekonanie – „spotkania przy okazji ćwiczeń to frajda i przyjemność” „nie jest ze mną tak źle, a będzie jeszcze lepiej” itd.

Aspekt psychologiczny jest szczególnie ważny wówczas, gdy wysiłek fizyczny połączony jest z terapią dietetyczną. Wskazówki prowadzącego oddziałują mocniej, a motywacja do obniżenia masy ciała rośnie wtedy, gdy ki ogramy rzeczywiście znikają. Jeśli waga idealna została już osiągnięta- kontynuacja systematycznego wysiłku fizycznego z pewnością pomoże w jej utrzymaniu Uczestnicy grupy ćwiczącej powinni jednocześnie prowadzić kontrolę kondycji fizycznej, zapisywać spadek wagi, zmianę wymiarów ciała. W specjalnych zeszytach członkowie grupy powinni zapisywać zarówno liczbę spożytych kalorii, jak i wydatkowanych w czasie wysiłku fizycznego.

Prowadzenie dzienniczka jest zadaniem dość żmudnym, zarówno dla prowadzącego zajęcia jak i uczestników, ale doświadczenia wykazują, że wyniki odchudzania oraz późniejszego utrzymania idealnej wagi są zdecydowanie lepsze u osób, które wykazały nieco cierpliwości w wypełnianiu dzienniczków.